Je kent de uitdrukking waarschijnlijk wel: Zo rot als een mispel. Dit vergeten stuk fruit is inderdaad het lekkerst als het net een beetje gaat fermenteren. Zorg dan wel dat je ze binnen drie dagen eet. Ik vind de vrucht dan smaken naar een mini-appeltaartje. Je lepelt het vruchtvlees zo uit de vrucht of je kunt er mispel-gelei, -chutney, -likeur, -taart of mispelmoes van maken.

Maar hoe herken je nou de Mispel en waar kun je hem vinden? De Mispel is veelal te vinden op oude landgoederen, kloostertuinen en rond kastelen. In Voorschoten vind je een Mispelboom in het Berkhoutpark. Ga maar eens op zoek.

De Mispel is een bladverliezende boom met een vaak kromme stam. De takken vormen een open, brede kroon. De bladeren die er nu nog aan hangen, zijn ovaal en langwerpig met een gladde rond. De vruchten zijn over het algemeen zo’n 6 cm groot en niet gesloten zoals een appel of een peer. De kroonbladeren blijven altijd aan de vruchten hangen.

Als je de Mispel hebt gevonden, kun je de vruchten van de boom halen, maar dan zijn ze meestal nog vrij hard. Je kunt het beste na de eerste nachtvorst plukken, of net daarvoor en ze een paar dagen invriezen. Dan heb je hetzelfde effect. Het loont ook de moeite om na een harde storm onder de boom te speuren. Dan zijn de vruchten meestal ook al wat zachter en klaar om gebruikt te worden.

Naast dat mispels heerlijk smaken, zitten ze vol vitamine C en ontgiften ze je bloed. De pectine in de vruchten haalt kwik en lood uit het lichaam. Ook zuiveren ze je darmen. Mispels worden daarom in het Engels ook wel ‘ass opener’ genoemd. Of brengt de gekke vorm van de vrucht de mensen op ideeën?