Zevenblad wordt ook wel tuinmansverdriet genoemd. Alleen al de naam roept bij veel tuiniers lichte paniek op. Het onkruid dat altijd wint, hoe hard je ook wiedt. Maar wie zevenblad alleen als vijand ziet, mist een fascinerend verhaal én een verrassend bruikbare plant.

Dat zevenblad zo overal opduikt, is niet zomaar toeval. De Romeinen namen het mee langs de limesroute, als voedselbron en geneeskrachtige plant. Het werd vaak in kloostertuinen gekweekt als vroege voorjaarsgroente, rijk aan vitamine C en A, en diende als voedsel voor legioenen.

Botanisch gezien hoort zevenblad bij een eerbiedwaardige familie: die van peterselie, kervel en wortel. Wie een jong blad kneust, ruikt dat meteen. Die verwantschap proef je ook terug. Net als zijn familieleden zit het blad ook vol ijzer, magnesium en  calcium.

Jong zevenblad is uitstekend eetbaar en verrassend gezond. Je kunt het gebruiken als spinazie, snipperen door je salades of er een kruidige pesto van maken. Het oudere blad verwerk je in een soep of hartige taart.

Ook geneeskrachtig heeft zevenblad een lange geschiedenis. De wetenschappelijke naam Aegopodium podagraria verwijst naar jicht (podagra). De plant werd traditioneel ingezet tegen jicht en reuma, werkt urineafdrijvend en gekneusde bladeren zouden pijnstillend zijn bij gewrichtsklachten.

Herkennen is eenvoudig als je weet waar je op let. De stengel is hol en hoekig, een beetje als selderij. De bladeren hebben een gezaagde rand en bestaan vaak uit zeven deelblaadjes: drie bovenaan en twee keer twee daaronder. Daar dankt het zijn naam aan.

En ja, zevenblad is een hardnekkige woekeraar. Elk stukje wortel kan een nieuwe plant vormen. Volledig uitroeien lukt zelden, maar uitputten wel. Door voortdurend jong blad te oogsten of te maaien, karton en compost te gebruiken, of sterke bodembedekkers in te zetten, kun je het in toom houden.