De magnolia, als zij in mijn tuin begint te bloeien, maakt mijn hart altijd een sprongetje en denk ik: ‘We zijn door de koudste dagen heen, eindelijk mooi weer!’  De bloemen zijn prachtig maar bloeien helaas maar een hele korte tijd. Als ze bijna beginnen te vallen, moet je er met je rieten mandje naast staan, want de stevige bloemblaadjes zijn namelijk ook eetbaar.

Magnolia’s worden in de Chinese geneeskunde al eeuwenlang gebruikt, vooral de schors die bekend staat om zijn rustgevende eigenschappen en helper bij obstipatie. De bloemen, van de magnolia, kunnen dus ook gegeten worden, maar verwacht geen hele zoete smaak. Ze hebben eerder een bittere, gember-achtige toets en worden vaak gedroogd of gepekeld gebruikt in Aziatische gerechten. Daarnaast kun je de bloembladeren ook heel goed op zoet-zuur zetten of er azijn van maken. Online vind je veel amuses met witlof, in plaats van lof kun je ook een magnolia-blaadje gebruiken.  Zo kun je ze combineren met garnalen, kaas of fruit.

De naam magnolia heeft deze naaktbloeier te danken aan Pierre Magnol, een van de grondleggers van de systematische classificaties van planten.  De struik bestaat echter al meer dan 95 miljoen jaar en behoort tot de oudste bloeiende planten op aarde. Ze is kieskeurig als het gaat om haar bezoekers. De meeste insecten kunnen de nectar namelijk niet bereiken door de dikke waslaag op de bloemen. Die stevige bladeren zijn nodig voor de iets wat minder fijnzinnige insecten die de plant bestuiven, namelijk kevers. Deze sterke insecten hebben geen moeite met de waslaag en kunnen gemakkelijk de bloemblaadjes openen om bij de nectar te komen. Beide hebben zich door de tijd heen aangepast aan elkaar. De kever is dus al miljoenen jaren de perfecte partner van de magnolia. Een prachtig voorbeeld van evolutie.